سر ظهر (نزدیکای اذان) داشتم یه مطلبی رو می خوندم که یه جورایی دلم رو لرزوند. یه حس غم و غربت اومد سراغم که تنها میشه اونو توی  عصرای جمعه احساس کرد.یه حس غریب...

خلاصه بگم که موضوع اینطوری بود که یه کسی قرار بود برای تولد امام رضا (ع) که امسال 8/8/88 بود کاری انجام بده که به دلایلی نخواست و نشد. یه روز که دلش گرفت وتو اون حال حس انجام دادن اون کار از دلش گذر کرد و شروع کرد به اتود زدن( تمرین واسه انجام اون کار) که تلفنش زنگ میزنه . جواب نمی ده . اس ام اس می اد که من فلانی ام الان هم تو حرم آقا به یادت افتادم .طوری که خودم هم تعجب کردم که چطور توی اینجا و با وجود این همه فامیل و دوست و آشنا که همه التماس دعا داشتن یاد تو افتادم و...

دلم بد جوری گرفته . کاش یه همچین چیزی یه همچین حالی یه همچین سعادتی ، یه بار هم سراغ من بیاد. آدم حسودی نیستم ولی این یه مورد استثناء هست . من دلم می خواد تو حرم آقا باشم یا لااقل اونجا یکی یادم کنه ...